اشعار

  زینت

 

ترا  فصــــــــــل بهاران   آفریـــدنـــد

تــــــــــــــــرا از جنس باران آفریدند

 

ترا شاعر زن  شوریــــــــده یی شهر

ترا خــــــــــواهش تـــرا جان آفریدند

 

ترا  نور بــــهشت  آفـــــــــریــــنش

ترا از جنــــــــــس  ایمان  آفریــــدند

 

رموز چشـمهایـــــــــــــت مهر مُهره

لب ات لـــــــــعـــل بدخشان  آفریدند

 

ترا گاهی غـــــــــــــزل گاهی دو بیتی

حـکـــایات  گـــــلســـــــــتان  آفریدند

 

ترا یک انــــــــــــجمن هرات شیرین

فروغِ ِ در خــــــــــــــــراسان آفریدند

 

ترا از خون یک دیــــــــــــوارپر شعر

تـــــرا ماه شبـــــــــــــستان  آفریدند

 

تــــــــــــــــــرا ای رشک گلهای معطر

تــــــــــــــــــرا بهتر ز بُستان آفریدند

 

ترا صـــــــــلصال یا شهمامه یی شعر

ترا سر مشــــــــــــق دوران  آفریدند

 

ترا کــــه نــــور چـــــشم شاعرانی

به وصف ات شعر” مژگان” آفریدند

 

مرا ســـــــــــــاغر مرا دیوانه شاعر

مرا ســــــــــــر گشته مژگان افریدند

مژگان ساغر

2010 جرمنی 

اشعار از سعدی شیرازی

تو از هر در که بازآیی بدین خوبی و زیبایی

دری باشد که از رحمت به روی خلق بگشایی

ملامتگوی بی​حاصل ترنج از دست نشناسد

در آن معرض که چون یوسف جمال از پرده بنمایی


 

به زیورها بیارایند وقتی خوبرویان را

تو سیمین تن چنان خوبی که زیورها بیارایی


چو بلبل روی گل بیند زبانش در حدیث آید

مرا در رویت از حیرت فروبسته​ست گویایی

تو با این حسن نتوانی که روی از خلق درپوشی

که همچون آفتاب از جام و حور از جامه پیدایی


تو صاحب منصبی جانا ز مسکینان نیندیشی

تو خواب آلوده​ای بر چشم بیداران نبخشایی

گرفتم سرو آزادی نه از ماء مهین زادی

مکن بیگانگی با ما چو دانستی که از مایی


دعایی گر نمی​گویی به دشنامی عزیزم کن

که گر تلخست شیرینست از آن لب هر چه فرمایی

گمان از تشنگی بردم که دریا تا کمر باشد

چو پایانم برفت اکنون بدانستم که دریایی

تو خواهی آستین افشان و خواهی روی درهم کش

مگس جایی نخواهد رفتن از دکان حلوایی


قیامت می​کنی سعدی بدین شیرین سخن گفتن

مسلم نیست طوطی را در ایامت شکرهایی

Kommentera

E-postadressen publiceras inte. Obligatoriska fält är märkta *